Gwendolyn Dysers

Ik herinner het me nog alsof het gisteren was... De geur van ether, de gangen in het pas geopende AZ, overal tapijt (wat een heisa hieromtrent), de verpleegkundigen (toen nog verpleegsters met hun witte kleedjes aan), ...
Opa was weer opgenomen met hartklachten. Wij gingen op bezoek en ik keek hier telkens weer naar uit. Ik snoof de geur op in de gangen. Tja, ik was een kind.

Toen ik zeven was, wist ik het al: ik zou verpleegster worden. De omstandigheden waren er echter niet naar en ik ging op 18-jarige leeftijd werken.

Bij de geboorte van mijn eerste kind kwam de microbe terug boven... Jaren gingen voorbij, het bleef maar knagen.
Ik was nergens tevreden, altijd was er iets tekort. Het verveelde mij allemaal zo snel. Hoe meer jaren er verstreken, hoe sterker het gevoel was. Ik zocht voldoening maar kon deze niet vinden.

Vandaag zijn we 3 jaar verder en ik kan het nog steeds niet geloven, maar ik ben VERPLEEGKUNDIGE!!!

Iedere keer op stage voelde ik het: hier hoor ik thuis. Ik geniet van de mensen, van de collega's. De aangeleerde technieken kunnen toepassen, het maakte me allemaal zo fier.

Wanneer mensen mij aanspreken en vragen: "Hé, ik zag je in het ziekenhuis, ik wist niet dat jij verpleegkundige was?" Dan groei ik en trots als een pauw vertel ik hen dat ik een "echte verpleegkundige" ben. Men vraagt mij telkens weer hoe ik de studies combineerde met mijn gezin, "valt dit wel te combineren?".

Ja, geloof me, het is zeker te doen. Soms zakte de moed mij ook eens in de schoenen, maar er zijn zoveel toffe dingen en er is zoveel dat je leert! Ook als mens ben ik gegroeid en het voelt ontzettend goed.

Ik kan maar één raad geven: als je hieraan denkt, niet twijfelen maar DOEN!

Gwendolyn Dysers